The Blacksmith's Forge

Die bluscht mijn vlam, dien word' ick gram.

Wanneer de smit het stael gaet in het water steken
Om door het koele nat den brant te mogen breken,
Siet wat een wonder ding! het maect een groot gerucht,
Het schijnt of dattet kijft, of immers dattet sucht.
Moet niet de minne-brant een seltsaem plaghe wesen!
Hoe seer de minnaer klaeght, hy vreest te zijn genesen;
'T is dwaesheyt hier een vrient te trecken uytte pijn,
De siecke schout behulp, en wil ellendigh zijn.

't Zijn stercke beenen, die weelde draghen.
Wanneer het yser gloeyt te midden inde kolen,
Bevochten vande vlam, en in het vyer verholen,
Dan buyght het als een was, maer raecktet in het nat,
Strax heeftet wederom sijn harden aert ghevat.
Hoe dwee is ons de ziel wanneer ghewisse slaghen
Ons treffen aen den gheest, of inde leden plaghen!
Wy leven nae de tucht soo langh de roede slaet,
De mensch is alderbest wanneert hem qualick gaet.

Ist dat ghylieden de kastydinghe verdraeght, God sal u als kinderen aengaen, maer ist dat ghylieden sonder kastydinghe zijt, so zijt ghy dan bastaerden ende niet kinderen.

Als 'tyser leyt en gloeyt te midden inde kolen,
Men siet, men hoortet niet, het isser in verholen;
Maer so het yemant lescht, dan schijntet dat het klaeght,
En dat het eenigh leet, oock inde vreughde, draeght.
Als God de sijne straft, sy duycken ende swijghen,
Maer voorspoet in het vleesch die doet hun vreese krijgen;
Sy houden gantsch verdacht des werelts loosen schijn,
Ey laet, o God, mijn deel niet inde werelt zijn!