The Cold Grindstone

Sy gheeft, datse niet en heeft.

Ghy slijpt ons, Rosemont, wy zijn des liefdes pijlen,
Ghy zijt de wet-steen selfs, uw' oochjens zijn de vijlen;
Ghy die ons gaende maect behoudt uw' eersten stant,
De coude maeckt het vier, en 't ys verweckt den brant.
U lieffelijck ghesicht doet ons de sinnen quelen,
U neer-gheslaghen oogh kan ons het herte stelen,
Siet wat mijn lief vermach! Sy maeckt, sy doet, sy gheeft,
En datse niet en is, en datse niet en heeft.

Ghemeenlijck een verwaende geck,
Straft in een ander sijn ghebreck.

Al is de wetsteen plomp al weet hy niet te snijden
Hy wil noch evenwel gheen plompe messen lijden
Noch laet hy evenwel ter snede niet ghestelt
Noch laet hy evenwel gheen yser onghequelt.
Hoe weet het schamper volck een yeder 'tsijn te geven
En 'tis doch steke-blint ontrent sijn eygen leven,
Maer Fop wat is u nut te maken yeders staet,
Nadien dat onderwijl uw' huys verloren gaet.

ROM. 2. 21.
Ghy die een ander leert, leert ghy u selven niet?
Besiet een plompe steen ghehouwen uyt de berghen
Die komt het fijne stael, die komt het yser terghen,
Die wil dat oock het roest sal blincken als een glas,
En efter blijftse selfs, ghelijckse voortijts was.
Daer zijnder in het lant, die al de werelt leeren,
En brenghen nimmer salf ontrent haer eyghen seeren:
Ey vrienden niet alsoo: het is de beste voet
Als sich de meester selfs een eyghen lesse doet.