The Crocodile and the Wren

Sich self quaet, niemant nut.

Vrijt met een lustig hert. Waer toe bedroefde sinnen?
Doet als het velthoen plach; dat weet hem vet te minnen;
Doet als het geestich dier dat aen den rijcken Nijl
Eet sat, en niet-te-min bedient den crocodijl.
'T is dwaesheyt, soete jeught, en rechte vise-vasen,
Door al te grooten brant te quelen of te rasen:
Ghy, die een frissche maeght uyt reyner minne dient,
Belieft haer na den eysch, maer blijft u eyghen vrient.

Onder vrientschaps schijn,
besorght hy 't sijn.

Een voghel wel bekent ontrent de nijlsche stranden
Bedient den crocodil, en peutert hem de tanden,
Hy swiert ontrent het beest, waer dattet henen gaet,
En siet! hoe schoon het dient, ten soect maer eygen baet.
Al schreeut men overluyt; Diane van Ephesen
Gaet let eens watter schuylt, het sal wat anders wesen:
Neemt hier op u gemerck, wie sloct gelijck een struys,
En dient de landen niet, maer eer sijn eyghen huys.

PHILIP. 3. 19.
Daer wandelen vele, wiens God den buyck is, dewelcke aerts ghesint zijn.
Wanneer de crocodil is sat en vol gesopen
So komt tot sijnen muyl een vogel ingekropen
Die suyvert hem den mont, en al om weynigh aes:
Wat gaet het beesken aen? voorwaer het is te dwaes.
Maer segh eens, arrem dier, ist niet een beter leven
Te nutten slechter kost, en vry te moghen sweven?
Hoe geeft sich menigh mensch tot alle vuyl gebruyck!
En al dat maer alleen ten dienste vanden buyck.