Feeding a Dog

Altijt na meer.

Als ick de liefste sach, doen woud' ic haer genaken;
Stracx riep ick om de spraec, flux haer te mogen raken,
Doen badt ick om een cus, en, schoon ick die bequam,
Noch vont ick dat mijn hert geen recht vernoegen nam.
Ick voelde des te meer mijn ziel geduerich hijgen,
Dus wenscht' ic boven dat een naerder pant te crijgen:
O lusten sonder end'! o wispeltuerich spel!
Al crijgt de hont een stuc noch gaept hy evenwel.

Staech na wat nieus.

Smact eten aen een dogh, hy staet met holle wangen
Om weder op een nieu geduerigh yet te vangen;
Het valt hem inden mont, het vaert hem inde keel,
En des al niet-te-min het is hem even veel.
Wat baet u groot gewin, of veelderhande schatten,
Indien ghy niet en droomt als op een nieu te vatten?
U winst en is maer wint, en doet u maer verdriet.
Want een die maer en sloct, en smaect de spijse niet.

Buyten Godt gheen versadinghe.

Ey let op desen hont: het broot hem toegeworpen
Dat schijnt hy sonder smaeck als in het lijf te slorpen,
En siet! van stonden aen so staet hy even graegh,
Het schijnt, hy draeght een wolf verholen inde maegh.
Schier op gelijcken voet so leven alle menschen,
Hoe wel de saken gaen, noch isser yet te wenschen;
En soo daer yemant vraeght, waerom het soo geschiet,
Het goet, dat ons vernoeght, en is op aerden niet.